HYDROFOBIZACJA POWIERZCHNI

Wystarczy jedno małe pęknięcie elewacji potem woda i niska temperatura zrobią swoje. Zasada „lepiej zapobiegać niż leczyć” znajduje swoje zastosowanie nie tylko w medycynie. Gdyby inwestor w porę poddał powierzchnie hydrofobizacji, przedstawiona na zdjęciu sytuacja nie mogłaby się zdarzyć. Impregnacje hydrofobowe nadają się praktycznie do każdego rodzaju podłoża, a dzięki ich zastosowaniu otrzymamy powłokę, która jest między innymi :

• niewidoczna
• odporna na zarysowania
• wyjątkowo szczelna
• odporna na czynniki chemiczne
• w całości dyfuzyjna co gwarantuje oddychanie ścian

Oferowane przez naszą firmę rozwiązanie zatrzymania postępowania wilgoci w strukturę budynków, polega na osłabieniu skutków penetracji wody poprzez eliminację wody wnikającej w mury.

Kapilary i pory występują w większości materiałów budowlanych stosowanych w budownictwie. Powstają one np. w czasie odparowywania nadmiaru wody z zaprawy oraz w procesie wytwarzania cegieł itp. materiałów. Poprzez kapilary, para wodna powstająca w budynku może dyfundować na zewnątrz. Z drugiej strony, nieosłonięte materiały zawierające kapilary szybko zasysają wodę, z którą wejdą w kontakt. Łatwo rozpuszczalne w wodzie sole budowlane, to jedne z najgroźniejszych czynników wpływających destrukcyjnie na materiały budowlane. Podstawowym źródłem zasolenia murów jest przemieszczająca się w ich strukturze woda. Może ona rozpuszczać sole zawarte w materiałach murów lub pobierać je z otoczenia. Niektóre sole rozpuszczają się pod wpływem wilgoci zawartej w powietrzu tworząc wówczas miejscowe zawilgocenia, występujące w postaci ciemnych, wilgotnych plam. Przy znacznym stężeniu soli krystalizują one ponownie, tworząc na powierzchni wykwity. Sole rozpuszczalne wraz z wodą przemieszczają się w kapilarach do strefy odparowania, w kierunku zewnętrznych powierzchni muru. Tam, kumulują się i krystalizują w porach powierzchniowych lub na samej powierzchni. Krystalizujące sole zwiększają nawet wielokrotnie swoją objętość napierając na ścianki porów. Powstaje wówczas bardzo wysokie ciśnienie krystalizacji, niszczące zarówno tynki, jak i cegły lub płyty betonowe. W zależności od wilgotności powietrza oraz z uwagi na bardzo dużą higroskopijność soli, dochodzi do ich cyklicznej krystalizacji i rozpuszczania, co prowadzi do szybkiego zniszczenia struktury tynku. Ograniczenie zdolności do wysychania muru czyli pozbawienie go możliwości dyfundowania powoduje podwyższenie jego wilgotności i zwiększenie strefy objętej transportem kapilarnym.